Jeuk!

Ken je dat gevoel? Je bent hartstikke geïnteresseerd en nieuwsgierig naar spiritualiteit en wil graag met een andere mindset naar dingen kijken maar toch irriteren alleen deze woorden je al. De woorden “naar binnen keren, transformatie, manifesteren en je met jezelf verbinden” geven je de rillingen, maar waarom eigenlijk?

Voor mij begon het al heel veel jaren geleden. Het was de opkomst van yoga. Op een verjaardag van een vriendin vertelde een vrouw mij hoe heerlijk ontspannen het was en ze er echt “zen” van werd. Ik voelde een licht kriebelende jeuk. En dat terwijl ik juist iemand ben die erg geïnteresseerd ben in echt van alles en nog wat merkte ik dat ik graag bij deze vrouw weg wilde.
De lichte kriebel werd al snel een hardnekkige kriebel toen er opeens door iedereen gemediteerd werd. Ik dacht hebben die mensen hier echt tijd voor, wat een aanstellerij.

Nadat ik een zwaar traumatisch ongeval kreeg wist ik direct dat ik behalve medische fysieke hulp, ook psychische hulp nodig had. Voor het eerst in mijn leven had ik dírect door dat ik dit niet alleen kon oplossen. Vanaf dat moment kon ik het geen kriebel meer noemen, maar werd het echt jeuk. De gevreesde termen tijdens therapie vlogen om mijn oren “naar binnen keren, helen, balans vinden, het innerlijk kind troosten, accepteren en loslaten”. Als de jeuk echt was geweest had ik mezelf waarschijnlijk volledig open gekrabd!

Ik weet nog dat ik bij mijn eerste opleiding voor energetische gezinscoach aan het begin van de dag een ei om mezelf moest bouwen, gevuld met goud licht. Alles in mij schreeuwde dat ik zsm weg moest komen, maar ik bleef en deed overal aan mee, ook de oefeningen waar ik terug “op de wolk” moest klimmen en alle oefeningen waar ik mijn chakra’s terug in balans moest krijgen.

Ik ontdekte ook naarmate ik meer met mijzelf bezig was dat het mistig in mijn hoofd werd wanneer de jeuk werd aangewakkerd, iets waar ik nieuwsgierig naar werd, ik kwam erachter dat de jeuk al die tijd een functie had gehad. Mij weerhouden om mij in deze materie te verdiepen, want dat betekende dat de focus op mezelf zou komen te liggen.

We zijn allemaal “geprogrammeerd” om “normaal” te zijn en in minder en meerdere maten hebben we allemaal een deel dat ons wil beschermen. In mijn geval ben ik geprogrammeerd om te overleven en is al vroeg bedacht dat dit het beste lukt als ik vooral niet te veel over mezelf nadenk maar focus op een doel dat ik mezelf voorschotel. Wanneer het doel behaald is wordt er een nog iets groter doel bedacht dat al mijn tijd opslokt. Het kan om werk gaan, een gezin stichten, vele doelen zijn de afgelopen 20 jaar mijn leven gepasseerd. De programmering zegt focus houden, hard ervoor werken, laat je niet afleiden en vertrouw alleen op jezelf. En alles wat je ervan kan weerhouden bestempelen we als “stom, en irritant” en als sausje geven we daarbij een onbehagelijk gevoel en wat is er vervelender dan… jeuk!

Inmiddels weet ik dat er niks zo waardevol is dan een oncomfortabel gevoel te ontleden en dat zelfs een door jou zelfbedacht beschermingsmechanisme soms aan een evaluatiegesprek toe is. Dat dat altijd kritische stemmetje die altijd maar oordeelt over alles en iedereen soms zelf weleens kritisch ondervraagt mag worden.

Dus krijg jij jeuk van bepaalde uitspraken of mensen, kijk eens of het je lukt om de jeuk er te laten zijn en te zien waar het vandaan komt. Probeer hierbij vooral los te laten wat “normaal” is, hoe iets hoort te zijn en vooral wat een ander hiervan denkt. Als ik iets geleerd heb de afgelopen jaren dan is het wel dat jijzelf degene bent die mag bepalen wat jouw normaal is en dat dát iets is waar we iets kritischer over mogen zijn bij ons zelf.

Inmiddels adviseer ik iedereen die het maar wil horen om een “ei” op te zetten, weet ik inmiddels dat teruggaan naar “de wolk” waar het ooit begon heel helend kan zijn en dat chakra’s in balans moeten zijn voor een algeheel vitaal welzijn. Deze jeuk is over gegaan in mijn nieuwe normaal. Maar nog steeds overvalt jeuk mij met enige regelmaat en dat vind ik prima, want ik ben niet langer bang om naar binnen te keren, dit hoort nou eenmaal bij het proces dat het leven heet, en de irritatie die het me nu nog geeft veranderd eigenlijk binnen een paar seconden in nieuwsgierigheid waarna de jeuk volledig genegeerd afdruipt.

Leave a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Scroll to Top